Het maken van verbindingen met amateurs uit minstens honderd landen, dat was mijn doel. Maar dat ging niet zomaar, dat koste heel wat tijd. DXCC kost heel veel tijd Heel langzaam ging het aantal landen waar ik met een zendamateur een QSO had gehad omhoog. Maar ik was bij PI1RRS en thuis in Heerlen niet erg actief op de hogere amateurbanden 20-15-10 meter. En 160 meter, waar je met een vermogen van 10 Watt mocht uitzenden, ook niet. Die band was , zoals ik toen dacht, volkomen ongeschikt voor DX verbindingen, verbindingen met stations buiten Europa. De 19-set die illegaal gebruikt werd voor het maken van QSO’s was nu van mijn schoonmoeder. Zo kon ze luisteren naar de radiocontacten tussen haar zoon Sjef (Frans) en mij. In mei 1966 was de kerkelijke inzegening van mijn huwelijk met Annie. We hadden al een woning, een appartement (flat) op de tweede verdieping van een tien-verdiepingen hoge flat in de Vossekuil in Heerlen. Echt zenden was praktisch onmogelijk op 80 en 40 meter, dus werd uitgeweken naar het huis van mijn schoonouders. Dat was maar een paar honderd meter van onze flat vandaan. Ik kon daar gebruik maken van een lange draad (LW) van 40 meter die naar een paal in de midden van de woonwijk was gespannen. Het aantal QSO’s begon aardig op te lopen. Dat had tot gevolg meer QSL kaarten binnen kreeg waardoor ik ik een een aantal certificatten kon aanvragen. Het DXCC-100 waar ik voor bezig was zat daar nog niet bij, wel andere diploma’s of Certificaten. Zoals het DLD- 100, warvoor je moest kunnen aantonen dat je met minstens 100 verschillende stations van lokale Duitse clubs een verbinding had gemaakt. Dat ik die certificaten had ontvangen werd trots zichtbaar gemaakt op de tweede QSL-kaart die ik liet drukken. Cor Bastiaanse was een jeugdvriend van mijn vriend Frans, en had al een paar jaar een zendmachtiging met de call PA0KOR. Hij was ook lid van het hoofdbestuur van de VERON, de Vereniging ExpeRimentaal Onderzoek Nederland . Cor schreef maandelijks propogatie-voorspellingen voor het verenigingsblad Electron. Hij was werkzaam als machinist op de Oranje Nassau Een (ON1) in Heerlen. Hij sliep in de DEM in de Lotbroekerweg in Hoensbroek, een verblijf van Italiaanse Mijnarbeiders. Als vrijgezel had hij beschikking over de SB301 en SB401, commerciële zendapparatuur van firma Heathkit voor zendamateurs. Peperduur. Elke keer als hij wou zenden haalde hij de apparatuur uit de kast en gebruikt het matras van zijn bed als antenne (echt waar). De beroemde Gus Browning, W4BPD, de “Coke Man”, was een radiovriend van hem. Cor en ik hadden besloten samen mee te doen aan de WAE-CW-1967 contest. De SB-Line van Cor werd opgesteld in het huis van mijn schoonmoeder. Als antenne werd de LW gebruikt. In de contest, de Worked All Europe contest, mocht je in 48 uur enkel contacten met stations buiten Europa maken. Het krantenartikel, over mijn radiohobby geplaatst in de Nieuwe Limburger ging juist over onze deelname aan die contest. We behaalden de eerste plaats in Nederland. Het mooiste contact vond ik een QSO met VP1MW op 40 meter met Brits Honduras (nu Belize) op zaterdagmorgen. De operator Mike was pas 17 jaar jong. De QSL kaart hiernaast laat zien dat ik de eerste Nederlandse zendamateur was waarvan hij een QSL-kaart had ontvangen. DXCC en DXCC-Honor Roll Het was el heel duidelijk geworden dat voor het behalen van het DXCC-certificaat je een lange adem moest hebben. Het behalen van de DXCC-Honor Roll, waarbij je moet aantonen dat je nog maar negen of minder landen tekort komt, kost nog veel meer tijd. En voor de Honor Roll number ONE moet jeverbinding hebben gemaakt met alle landen van de wereld. En je moet ook nog bewijzen dat je die verbindingen hebt gemaat. En daar heb je natuurlijk QSL-kaarten voor nodig. Een levenstaak, maar hoe kan je de tijd die je tot je beschikking hebt zo goed mogelijk benutten. Het lijstje hiernaast laat dat zien. Ik had de juiste machtiging, ik mocht op alle amateur-frequenties uitzenden. En ik maakte alle verbindingen conform de reglementen van mijn zendmachtiging. Mijn roepletters werden heel regelmatig genoemd tijdens de uitzendingen. Er werd nooit gepraat over godsdienst, politiek en er werd nooit muziek uitgezonden. Dat laatste was voorbehouden aan de ether-piraten. En illegaal bezig was ik niet, ik had een zendverginning en was “gescreend” door de binnenlandse veiligheidsdienst. Dat moest toen nog, de koude oorlog was nog in volle gang.. Ook deed ik er alles aan om een QSO bevestigd te krijgen, voor haast elk gesprek werd een QSL-kaart uitgeschreven, en voorzien van een QSL-zegel. En twee QSL-zegels (waarde 1 cent) als de QSL kaart naar het buitenland ging. Net als in mijn luistertijd als NL458. De kaarten leverde je in bij de QSL manager van je afdeling, en die verstuurde ze naar PA0UB, het QSL-bureau van de VERON. Vanuit Rotterdam gingen dan pakjes naar QSL-bureaus in het buitenland. En in Rotterdam kwamen ook pakjes QSL-kaarten uit het buitenland aan. Daar werden de kaarten weer verdeeld en gestuurd naar de diverse VERON afdelingen. Op de maandelijkse afdelingsbijeenkomsten van de VERON kreeg ik dan de kaarten die voor mij bestemd waren van de QSL-manager. Het mag duidelijk zijn dat versturen en ontvangen van QSL kaarten via het QSL-bureau behoorlijk wat tijd koste. Soms duurde het wel jaren voordat er een bevestiging van een QSO plaatsvond. Je kon een QSL kaart ook natuurlijk per post versturen. Kijk maar naar de QSL kaart welke ik direct uit Brits Honduras mocht ontvangen. Een dure aangelegenheid, zeker als je ook nog voor retourporto zorgde. Dat kon op twee manieren, je kon geld in de envelop stoppen of je kon op het postkantoor één of meer IRC’s (International Reply Coupon, kosten 75 cent) kopen en die samen met je QSL kaart naar het buitenland versturen. Opmerking: Eind 2024 kreeg ik nog via het QSL-bureau een kaart binnen van een QSO dat 30 (dertig) jaar geleden had plaatsgevonden. DX is.., Wino PA0ABM.