CW werd mijn manier van verbindingen maken. Het gevolg was een uitnodiging om lid te worden van de “First Operators Club”. En die uitnodiging werd aanvaard. Ik word lid van de F.O.C. Ik moet wel zeggen dat, na de ontmoeting met Colin, G3VTT bij Piet, PA0PN, ik wat meer gefocussed was op de frequenties waar de F.O.C. leden vaak te vinden waren. En zonder mijn belangstelling voor de club te laten blijken maakte ik heel wat CW QSO’s met zendamateurs waarvan ik niet wist dat zij ook tot die club behoorden. In februari 1980 viel er een brief in de bus. Van G8VG, Bill, de secretaris van de FOC. Ik had minstens vijf FOC sponsors die mijn CW voldoende vonden voor het lidmaadschap van hun CW club. Als ik wou dan kon ik een van die 500 leden worden. Nou, dat wou ik wel, dus accepteerde ik de uitnodiging. Hierop volgde de oorkonde die aangaf dat ik het vijfde Nederlandse FOC lid werd, en dat mijn nummer FOC-1415 was. Het werd razendsnel bekend dat ik een nieuw FOC clublid was, en ik kreeg zelfs een aantal pile-ups te verwerken nadat ik CQ had gegeven op een van de FOC-frequenties. De meeste FOC leden hadden genoeg aan een contact met FOC-1415, terwijl andere clubleden me zowat elke dag aanriepen voor een babbel. Vaak had ik een QSO met Al, K7NHV uit Pocatello/Idaho. Vooral toen hij vertelda dat hij met zijn vrouw Cheryl een Europese trip wou maken. Cheryl wou in Europe een aantal Harp-uitvoeringen bijwonen. Ik hielp het echtpaar met allerhande informatie over hun trip. Het gevolg was dat Al en zijn XYL begin 1982 bij ons in Middelburg een paar dagen te gast waren, en ik hun mocht verrassen met een bezoekje aan de Deltawerken, die toen nog in volle gang waren. Bij dat bezoekje hoorde ook een bustochtje door het werkeiland van de werken, en het plaatsen van een van de peilers door het werkschip Ostrea. Een aantal maanden later vloog ik met mijn schoonmoeder de grote plas over. Bij aankomst in Salt Lake City, stond Waldo Hudson , W7LCB ons op te wachten. Waldo was gepensioneerd en had in Californië gewerkt als assistent van Werner von Brown. De shack van Waldo stond vol met schaalmodellen van raketten. Waldo en Zola zijn vrouw gaven ons een kijkje in het leven van een mormoons echtpaar. Na een week Amerika ontdekken waren we terug in Salt Lake City, werden we opgepikt door Al en Cheryl. Zij waren een week lang onze gids bij het bezoek aan Wyoming, Idaho en Montana. Al was leraar (professor) economie aan de universiteit van Pocatello. Zijn huis was een mooie bergwoning aan de Buckskinroad bij een ski-piste. Pas bij mijn bezoek aan K7NHV begreep ik waarom hij een sneeuwschuiver nodig had om zijn huis bereikbaar te houden. Het huis had geen sloten op de deur en een twee-elemeent beam voor 40 meter lag ongebruikt in de tuin. In Wyoming werden het Teton N.P. en Yellowstone bezocht. Al had, tijdens zijn studietijd, gewerkt in Yellowstone, en kende het Nationaal Park op zijn duimpje. Hoogtepunt van Yellowstone was, bij een beverburcht ,oog in oog staan met een Eland-moeder en haar jong. Op de dag van vertrek had Al nog een verrassing in petto. Tijdens het ontbijt in Bozeman/Montana kregen we gezelschap van W7LR, Bob en zijn Nederlandse vrouw Coby (uit Sassenheim). Bob woonde in Livingston/Montana en was daar ook als W7YB QRV. En met hem had ik al vaker een QSO gehad. Een gevolg van dit EYE-BALL onderonsje was een jaar later, het bezoek van Bob en Coby aan Middelburg. Ze kregen onderdak bij mijn schoonmoeder. Zestien jaar later zou W7LR, Bob weer in mijn leven opduiken. De QSO machine stond in die tijd natuurlijk niet stil, en langzaam werden steeds meer Entiteiten (landen) aan mijn DXCC score toegevoegd. Maar mijn DXCC-score was niet in de buurt van de Honor Roll, daarvoor was het aantal wijzigingen in de DXCC lijst teveel geweest. In 1966 was het aantal mogelijke Entiteiten 321, en nu in 1981 was dat nog steeds hetzelfde. Het DXCC op vier banden had ik al lang bereikt, maar de vijfde band, 80 meter bleef steken rond de 60. Het 5-Band-DXCC, dat vanaf 1969 behaald kon worden, bleek nog ver weg. Jim Ruys, W6UZX, kwam , als hij in Nederland was met zijn XYL Fieke, soms bij mij op bezoek, Dan was Piet, PA0PN ook steevast van de partij. De werkdruk op het QRL werd steeds groter en groter. Samen met twee andere mensen (een wiskundige en een ingenieur) hadden we een pattent op het besturingssysteem van drie fosfor-ovens. Mijn deel was de computer-programmatuur van de ovens, geregeld door vier minicomputers. Afhankelijk van het totale energie behoefte van heel Nederland, werden de ovens bestuurd. Daarbij werd ongeveer twee procent van de Nederlandse behoefte door de ovens verbruikt. En daar kwam nog bij dat ik op maandagavond en donderdagavond les gaf oor het ROVC(uit Ede) in besturingstechniek op de kerncentrale in Borsele en op de LTS in Breda. In 1984, een jaar nadat ik Lords (jaarlijkse ontmoeting van FOC leden) had bezocht met Sjef stond de radio-activiteit haast op nul. Een van de regels van het FOC lidmaatschap is, dat je regelmatig actief moet zijn, en daar voldeed ik niet aan. Een “reprimandum”van Louis, PA0LOU, was voldoendoe om de QSO machine weer op gang te zetten. En uiteraard werden alle QSO’s gevoerd zoals het hoort. Zoals in de Code of Conduct is voorgeschreven. DX is.., Wino PA0ABM.